Teatry

Teatry w Łodzi

Mimo, że miasto nie posiadało staego teatru, ale jeszcze przed 1840 r. zaglądały do Łodzi wędrowne trupy aktorskie.

W 1844 r. w szopie zajazdu na Starym Mieście popisywał się zespół Marzantowicza. Natomiast łódzka burżuazja urządzała przedstawienia amatorskie w salach fabrycznych i w „Domu Zabaw” Geyera przy Piotrkowskiej 280.

W domu tym kilka przedstawień dała w 1846 r. trupa Pietrzykowskiego, a dwa lata później trupa Roszkowskiego.

Grupą amatorów zainteresował się właściciel ogrodowej restauracji „Paradyz” przy Piotrkowskiej 175 – August Hentschel (pasierb Michała Kunkla). Urządził on teatr w ogrodzie swej posesji, przekazując jego kierownictwo Edwardowi Reineltowi, który od dawna kierował zespołem amatorskim.

Teatr mieścił się w drewnianym budynku. Nazywał się: Teatr Paradyz ul. Piotrkowska 175.

W 1854 r. występowała tutaj np. trupa Rembeckiej. Nie miała jednak powodzenia. Wystawiono wspólnie „Don Juana, czyli ukaranego libertyna”.

W „Paradyzie” łodzianie obejrzeli także popularną sztukę Rinaldo Rinaldini w wykonaniu zespołu Barańskiego, przy czym jako statyści występowali miejscowi rzemieślnicy i robotnicy.

Dużym powodzeniem cieszyła się w „Paradyzie” krakowska trupa Juliusza Pfeiffra, która w 1857 r. dała dziesięć przedstawień. Do sukcesu tego walnie przyczyniło się aktywne poparcie prezydenta Traegera.


Prawdziwym twórcą łódzkich zespołów amatorskich był Fryderyk Sellin.

Na początku lat 50 wynajął on lokal przy Piotrkowskiej 91, na posesji Ignacego Efenbergera, gdzie przez kilka lat odbywały się przedstawienia. Teatr działał do 1858 roku.


Teatr Arkadia ul. Konstantynowska 14/16.


W 1865 r. Fryderyk Sellin wystawił drewniany budynek teatralny, przerobiony z ujeżdżalni wojskowej. Występowała tu przez dwa lata jego trupa. Wówczas to po raz pierwszy ukazały się na Piotrkowskiej afisze teatralne, odbite w drukarni Jana Petersilgego. Teatr Sellina wystawiał sztuki o różnym poziomie, np. w 1867 r. grano „Intrygę i miłość” Schillera, „Rinaldo Rinaldini wielki bandyta włoski”, „Kobiety z Kamienia”; zespół amatorski wystawił u Sellina sztukę Fredry „Gwałtu, co się dzieje”.

Następnie w tym samym miejscu w 1901 roku wybudował,

Teatr Wielki z salą na 1250 widzów i nowoczesnym wyposażeniem technicznym.

Z powodu trudności finansowych Teatr Wielki został w 1912 roku sprzedany na licytacji.


Fryderyk Sellin zmarł 1914 roku, a 6 lat później w roku 1920 stworzony przez niego teatr strawił pożar.


Do Fryderyka Sellina należał teżTeatr Apollo przy ulicy Konstantynowskiej 16, a na jego repertuar składały się oryginalne dramaty polskie.




Teatr Apollo przy ul. Konstantynowskiej 16 (dziś ul. Legionów)



Do miasta przybywali wędrowni sztukmistrze. Dla przykładu w 1860 r. Włoch Pietro Rizzo urządził w kamienicy Wilhelma Ginsberga na Nowym Rynku 7 wystawę „z natury zdjętych obrazów optycznych stereoskopów”. Były to widoki z Lyonu, Paryża, Moskwy, Petersburga, a także ilustracje tematyczne, np.: Polowanie na boa, Pensja panien, Poniatowski pod Lipskiem.

Również na Nowym Rynku Herman Greffrath z Meklemburgii demonstrował gabinet figur woskowych.

Włoch Vincenzo Sposi zwrócił się do władz miejskich z prośbą, aby zrobić parę przedstawień akrobatycznych i herkulesowych w zabudowaniach rajtszuli (ujeżdżalnia przy rogu Zachodniej i Konstantynowskiej).

Na Wodnym Rynku, przed parkiem Źrodliska, przedsiębiorca Karol Salomon urządził cyrk i demonstrował w nim galerię figur woskowych. W rynku kręciły się karuzele, diabelskie młyny i huśtawki. W parku świeciły kolorowe latarki.



Teatr Victoria. Polski Teatr, powstał w 1877 r. przy Piotrkowskiej 67 (w miejscu, gdzie dziś znajduje się kino „Polonia”).




Podwórko przy Piotrkowskiej 67, gdzie mieściły się hotel i teatr Victoria



Zbudował go właściciel tej posesji Wilhelm Kern, z inicjatywy dyrektora Józefa Texla, który marzył o założeniu stałej sceny polskiej w Łodzi.

Front posesji zajmował już od roku dwupiętrowy hotel Victoria z restauracją, w podwórzu stała dwupiętrowa murowana oficyna, szopa na drewno i kręgielnia, a prawą stronę podwórza zajmowały drewniana weranda i dom jednopiętrowy oraz studnia na środku.

W tyle posesji ulokowano murowany budynek teatru, kryty papą, o wymiarach 31x16x11 metrów.

Na parterze mieściły się 2 loże. Tutaj zastosowano słupy żelazne – było ich 11.

Piętro posiadało 14 okien, a parter – 5, z których 3 były półokrągłe.

W styczniu 1879 r. Kern sprzedał posesję wraz z ruchomościami teatru i hotelu Józefowi Texlowi i Ludwikowi Stumpfowi za 85 500 rubli.

Texel był współwłaścicielem posesji trzy i pół roku. W tym czasie w budynku teatralnym przeprowadzono szereg inwestycji – przybyło drugie piętro i przybudówka przed wejściem jako przedsionek teatru.

W teatrze wprowadzono oświetlenie gazowe.

Według urzędowego sprawozdania, dyrektor Texel zatrudniał pod koniec 1879 r. 25 aktorów i 22 aktorki.

W lipcu 1882 r. odstąpił on Stumpfowi swe prawa do posesji za 35000 rubli.

Sześć lat później całkowitym właścicielem posesji przy Piotrkowskiej 67 stał się Kaliszanin Emil Freudenberg, który już prowadził hotel Victoria.

Po odejściu Texla występowały w teatrze Victoria zespoły Lucjana Kościeleckiego Karola Kopczewskiego, Michała Wołowskiego i innych antreprenerów.

Texel odwiedzał też Victorię ze swymi artystami.



Teatr Thalia ul. Dzielna 18 (dziś Narutowicza 20).




Dawny teatr Thalia przy ul. Dzielnej (dziś w tym miejscu kino Bałtyk)



Stały teatr niemiecki w Łodzi został oddany do użytku 8.10.1882 r.

Powstał w miejscu sali tańca Ignacego Vogla.

Przemiana starej sali zajęła ekipom budowlanym zaledwie 3 tygodnie. Projekt teatru powstał w firmie budowlanej Otto Gehliga.

Widownia mieściła 800 osób, składała się z parteru, amfiteatru i dwu balkonów. Nad głowami widzów znajdował się ogromny malowany plafon wypełniony wizerunkami poetów, dramatopisarzy i myślicieli niemieckich lub uważanych za niemieckich. Tym plastycznym akcentem podkreślono narodowy, niemiecki charakter teatru, ale na jego scenie nie zabrakło także polskich nazwisk, występowali tu m.in.: Stanisław Trapsza, Gabriela Zapolska, Helena Modrzejewska, Stanisław Miciński i Aleksander Zelwerowicz.

5 września 1921 r. teatr spłonął, a na jego zgliszczach powstała znów sala tańca, przebudowana następnie na salę kinową.

W latach 80 publiczność łódzka słuchała koncertów w nowo założonym przez rodzinę fabrykanta Karola Anstadta parku „Helenów”.

Koncertowano w teatrach „Thalia”, „Variete”, „Victoria” i w ogrodzie „Paradyzu”, gdzie występowała m.in. kapela wojskowa Dietricha.

Ogród był iluminowany, puszczano ognie sztuczne.

Również w ogrodzie Domu Majstrów Tkackich przy rogu Przejazd i Piotrkowskiej różne orkiestry występowały z repertuarem o charakterze popularnym; i tu muzykę łączono z puszczaniem ogni bengalskich.






Sala koncertowa Vogla (1886) przy ul. Dzielnej 18 (dziś Narutowicza 20).




Sala koncertowa Vogla na ul. Dzielna 18 (Narutowicza 20 – dziś Filharmonia)



W 1886 r. a terenie posesji przy ul. Narutowicza 20 Ignacy Vogel wzniósł dom koncertowy. Fasada gmachu została ozdobiona ogromnym arkadowym oknem i kolumnami.

W sali koncertowały różne zespoły i znakomici soliści, m.in. Ignacy Paderewski i Artur Rubinstein, odbywały się w niej bale, akademie, imprezy towarzystw dobroczynnych i odczyty.

Od 1921 r. gościł w nim na stałe zespół Łódzkiej Orkiestry Symfonicznej założonej w 1915 r.

Budynek służył przez kilka dziesięcioleci łódzkim filharmonikom, aż do całkowitego zużycia technicznego.

Na kilka lat przeniesiono występy filharmonii na ul. Piotrkowską 243.

Wcześniej jednak zniszczono charakterystyczną neorenesansową elewację, zachowując jedynie dużą niszę zamkniętą łukiem.

Już w latach siedemdziesiątych XX w wysunięto propozycję wzniesienia nowej filharmonii, wybrano także dla niej nowe miejsce przy zbiegu ul. Kilińskiego i dzisiejszej alei Piłsudskiego. Umieszczono nawet w tym miejscu głaz z okolicznościowym napisem na mosiężnej tablicy. Po latach zapomniany głaz został przeniesiony na dziedziniec Muzeum Kinematografii.

Antoni Szram, znany animator łódzkiej kultury, chciał tym desperackim gestem przypomnieć władzom miasta o podjętym zobowiązaniu. Nie odniosło to żadnego skutku. Musiało minąć jeszcze kilka lat, by w obliczu zagrożenia życia stary dom koncertowy, nazwany Filharmonią Łódzką, został zamknięty. Tym razem bezpowrotnie.

Początkowo myślano o wykorzystaniu fasady zabytkowego gmachu przy wznoszeniu nowej budowli, rychło jednak zrezygnowano z tego pomysłu i na oczyszczonej działce, powiększonej o sąsiednią posesję, rozpoczęto w 2000 r. budowę najnowszej w kraju filharmonii.

Jej projektant Romuald Loegler wykorzystał charakterystyczny łuk jako główny motyw dekoracyjny nowoczesnej, betonowo-szklanej bryły budynku. Żal jednak, że nie udało się uratować oryginału. 10 grudnia 2004 r. zaproszono melomanów na inauguracyjny koncert Filharmonii Łódzkiej noszącej od 1984 r. imię Artura Rubinsteina.




Filharmonia Łódzka






Teatr Żydowski ul. Więckowskiego 15



W dwudziestoleciu międzywojennym działał na rzecz środowiska teatralnego Mojżesz Broderson.

W 1923 roku utworzył on Żydowskie Studium Teatralne, dzięki któremu w 1927 roku powstał Łódzki Żydowski Rewiowo-Kameralny Teatr "Ararat". Tradycja przedstawień teatralnych trwała także w łódzkim getcie, w którym do 1942 roku swoje spektakle prezentował zespół Mosze Puławera.
Po wojnie, w roku 1946, odrodził się w Łodzi Teatr Żydowski. Dyrekcję objął Mojżesz Lipman, a następnie (od XII 1947r) Ida Kamińskia. Przedstawienia odbywały się początkowo przy ul. Jaracza 2, a następnie przy ul. Więckowskiego 15.




Teatr im. Stefana Jaracza, ul. Jaracza 27 dawniej Teatr Miejski ul. Cegielniana 63



Teatr im. Stefana Jaracza jest najstarszym łódzkim teatrem, spadkobiercą stupiętnastoletniej tradycji polskiej sceny w Łodzi. Zanim zyskał obecną nazwę, znany był jako Teatr Polski, Teatr Miejski i powtórnie Polski.

Otwarty został 6 października 1888 roku w gmachu "Victorii" przy ul. Piotrkowskiej 67 (obecnie Kino Polonia) z inicjatywy Łucjana Kościeleckiego.

W budynku tym Teatr działał do 5 maja 1909 roku, kiedy to spłonął doszczętnie w pożarze.

Zmusiło to zespół Teatru Polskiego, kierowany przez Aleksandra Zelwerowicza, do szukania nowej siedziby. Wybrano obszerny magazyn Towarzystwa Transportowego „Nadieżda” przy ul. Cegielnianej 63 (dziś ul. Jaracza 27) i poddano go koniecznej przebudowie.

Projekty nowego gmachu przygotowali łódzcy architekci Dawid Lande i Gustaw Landau-Gutenteger. Już po czterech miesiącach budynek był gotów do inauguracji.

23 października 1909 r. „Klątwą” Wyspiańskiego otwarto uroczyście nowy sezon i teatr. Widownia mieściła 836 osób, składała się z parteru i balkonu z galerią. Scena była nieco większa niż w „Victorii”, oświetlały ją elektryczne lampy, a rozwiązania techniczne wzorowano na teatrach europejskich.





Niemal przez cały czas prowadzono prace modernizacyjne i upiększające. Zakupiono nowe meble i kostiumy, ale pech prześladujący zespół dał i tu znać o sobie; w nocy 25 października 1911 r. pożar strawił budynek z całym wyposażeniem.

W maju następnego roku przystąpiono do jego odbudowy według projektu Romualda Millera. 5 października 1912 r. odbyła się kolejna uroczysta inauguracja teatru.





Mieścił teraz 1160 widzów i posiadał najnowocześniejsze w Łodzi rozwiązania techniczne.

W latach międzywojennych nosił nazwę Teatru Polskiego, Teatru Miejskiego, po 1945 r. Teatr Wojska Polskiego, a od 1949 r. do dzisiaj jest siedzibą Teatru im. Stefana Jaracza.




Teatr im. Stefana Jaracza



W 1970 r. fasada teatru i wnętrza zostały znacznie przebudowane, ale widownia zachowała cząstkę dawnego wystroju.






Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka, ul. Zachodnia 93 (Więckowskiego 15)

Historia Teatru Nowego w Łodzi zaczyna się od utworzenia w 1949 roku przez Grupę Młodych Aktorów wychowanków łódzkiej szkoły teatralnej Leona Schillera zespołu, który zaproponował nowy, współczesny teatr polityczny.

Początkowo teatr mieścił się w gmachu Domu Żołnierza przy ul. Daszyńskiego 34 (dziś ul. Tuwima). Dopiero w kwietniu 1951 roku nastąpiło przeniesienie Teatru Nowego do obecnej siedziby przy ul. Więckowskiego 15.

Tak rozpoczęła się trwająca już pół wieku historia Teatru Nowego w Łodzi.
3 marca 2001, po trwającym ponad cztery lata remoncie i przebudowie, została otwarta Mała Sala Teatru Nowego.

Ma ona charakter studyjny i eksperymentalny.

Sala, bez stałego podziału na scenę i widownię, umożliwia dowolną aranżację przestrzeni stosownie do artystycznej wizji realizatorów konkretnego przedstawienia.

W zależności od niej na widowni może zasiąść od 100 do 150 osób.





Mała Sala






Teatr Powszechny, ul. Legionów 21



Historia Teatru Nowego w Łodzi zaczyna się od utworzenia w 1949 roku przez Grupę Młodych Aktorów wychowanków łódzkiej szkoły teatralnej Leona Schillera zespołu, który zaproponował nowy, współczesny teatr polityczny. Początkowo teatr mieścił się w gmachu Domu Żołnierza przy ul. Daszyńskiego 34 (dziś ul. Tuwima). Dopiero w kwietniu 1951 roku nastąpiło przeniesienie Teatru Nowego do obecnej siedziby przy ul. Więckowskiego 15.








Teatr Popularny ul. Ogrodowa 20



W latach 1923-1939 mieścił się tu Teatr Popularny a następnie po wojnie kino Popularne.








Teatr Muzyczny, ul. Północna 47/51



Rozpoczął swoją działalność w 1945 roku, kontynuując tradycję operetki wileńskiej. Do roku 1947 był to jedyny Teatr Muzyczny rozpoczął swoją działalność w 1945 roku, kontynuując tradycję operetki wileńskiej. Do roku 1947 był to jedyny teatr operetkowy w Polsce. W siedzibie przy Piotrkowskiej Teatr Komedii Muzycznej dawał przedstawienia do roku 1964, kiedy wybudowano nową placówkę przy ul. Północnej 47/51, naszą obecną siedzibę.








Teatr Wielki pl. Dąbrowskiego 1



Teatr Wielki zaczął być stawiany przy placu Dąbrowskiego 1 już w 1948 roku, ale jego budowa trwała kilkanaście lat.

Wobec tego łódzka Opera zainaugurowała działalność na deskach Teatru Nowego 18 października 1954 r. „Strasznym dworem”. Niektóre przedstawienia prezentowano również w Teatrze im. Jaracza. Kierownictwo Opery zdawało sobie sprawę z przejściowego charakteru tej pionierskiej działalności i z nadzieją czekało na przeprowadzkę do własnej siedziby. Pomysł budowy dużego nowoczesnego gmachu teatralnego powstał już w latach trzydziestych, nie wystarczyło jednak pieniędzy na podjęcie tego wyzwania.

Dopiero w 1948 r. wrócono do koncepcji wzniesienia Teatru Narodowego w Łodzi. W północnej części dawnego placu targowego zaczęto kopać doły fundamentowe pod przyszły gmach zaprojektowany przez architektów: Józefa i Witolda Korskich oraz Wiesława Szymborskiego.

Początkowe prace przebiegały bez zahamowań, jednak po 1951 r. sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Ciągle zmieniano koncepcje, brakowało materiałów i środków, a w tym samym czasie odbudowywano Teatr Wielki w Warszawie.

Ogromny wysiłek osób zaangażowanych w budowę łódzkiego teatru, przy jednoczesnym wsparciu władz partyjnych, doprowadził jednak do pomyślnego finału.

Od 1962 r. udostępniono zespołowi Opery sale prób, a 19 stycznia 1967 r. przedstawieniem „Halki” otwarto Teatr Wielki w Łodzi.

Jego nazwa wywoływała w sercach łodzian historyczne skojarzenia z teatrem Fryderyka Sellina.

Nowy gmach mieścił również 1250 osób, ale jego scena i widownia należały do najnowocześniejszych na świecie. Świetna akustyka i doskonała widoczność, rewelacyjne rozwiązania techniczne, potężna scena, ogromne zaplecze magazynowe, idealne warunki do prób, wygodne garderoby - szły w parze z wysokim poziomem wykonawców.








Teatr Lalek Arlekin, ul. 1 Maja 2



28 grudnia 1948r., czyli ponad pół wieku temu założyciel i ówczesny dyrektor "Arlekina" - Henryk Ryl - wystawił w gmachu przy ul. Piotrkowskiej 151 przedstawienie dla dzieci pt.: "Dwa Michały i świat cały" i tak się wszystko zaczęło.
Dziesięć lat później teatr, początkowo gościnnie, a od 1962 r. jako jedyny lokator, wprowadził się do zajmowanego obecnie budynku u zbiegu ul. Wólczańskiej i al. 1 Maja.








Teatr Lalek Pinokio, ul. Kopernika 16 (dawniej Colosseum)



W 1945 r. Marta Janic wraz z prof. Marianem Gluthem zorganizowali w Centralnym Robotniczym Domu Kultury przy ul. Piotrkowskiej 243 w Łodzi Teatr Kukiełek. Premiera "Bajowych bajeczek i świerszczowych skrzypeczek" odbyła się 1 maja 1945 r. i dała początek działalności teatru, nieoficjalnie zwanego "Biedronki". Po pięciu latach pracy zespołu teatr został upaństwowiony i od 22 czerwca 1950 r. działał w nowej siedzibie przy ul. Kopernika 16 (po II wojnie światowej lokal był zajmowany przez Naczelną Dyrekcję Widowisk Rozrywkowych tzw. Teatr Colosseum), jako Państwowy Teatr Lalek "Pinokio".



Teatr Tańca Alter






Teatr V6, Żeromskiego 74/76



Akademicki Ośrodek Inicjatyw Artystycznych – Teatr 77, ul. Zachodniej 54/56



Do 1939 roku mieściła się w nim łaźnia rytualna dla kobiet żydowskich. Po tzw. „wyzwoleniu” w 1945 roku, władze miejskie urządziły w dawnej Mykwie religijnej łaźnię publiczną. Od roku 2004, po kompleksowym remoncie i rozbudowie obiektu, ma w nim siedzibę Akademicki Ośrodek Inicjatyw Artystycznych – Teatr 77, jest tu także niewielki hotel o nazwie „Syrena”








Baśniowa Kawiarenka






Brygada Teatr, ul. Piotrkowska 257a






Fabryka Sztuki, ul. Tymienieckiego 3






Firma TEATR, ul. Kolarska 89






Grupa Teatralna Dziewięćsił, ul. Roosevelta 17



Grupa istnieje od 1987 roku. Obecnie tworzą ją w większości studenci i absolwenci łódzkich wyższych uczelni. Od początku istnienia przygotowane zostały 24 premiery, z których wiele było nagradzanych i wyróżnianych na festiwalach i przeglądach teatrów offowych.






Grupa Teatralna Verde,






Stowarzyszenie Komedia im. Ludwika Benoit, ul. Nowopolska 11/6






Stowarzyszenie Targowa 62, ul. Harcerska 5/4






Stowarzyszenie Teatralne Chorea, ul. Tymienieckiego 3






Studio Teatralne Słup, ul. Gorkiego 16






Śródmiejskie Forum Kultury, ul. Roosevelta 17






Teatr Antrakt, ul. Lniana 2






Teatr Fabryczny, ul. Zachodnia 81/83



Teatr Fabryczny powstał w Łodzi w 2005 r. z inicjatywy reżysera Marka Strąkowskiego
i dramaturga Mateusza Sidora.






Teatr Logos, ul. Marii Skłodowskiej-Curie 22



Teatr Logos rozpoczął swoją działalność 2 listopada 1987 r. z inicjatywy ks. Waldemara Sondki. Do tej pory przygotował 40 spektakli premierowych i zagrał ponad 1600 przedstawień. 2 listopada 2009 r. Teatr obchodził swoje dwudzieste drugie urodziny.






Teatr Mały w Manufakturze, ul. Drewnowska 58



Otwarcia 21 czerwca, Nie posiada dotacji i jako teatr niezinstytucjonalizowany musi się starać o sprzedaż jak największej ilości biletów.






Teatr Mer, ul. Wojewódzkiego 32a/3



Powstał w 2001 roku z inicjatywy aktorów Teatru Lalek "Arlekin" z Łodzi: Ewy Mróz, Marcina Truszczyńskiego, Roberta Wojciechowskiego. W 2005 roku dołączył do zespołu aktor Maciej Piotrowski.






Teatr Of Manhattan, ul. Srebrzyńska 75/47






Teatr Ognia i Papieru Łódź, ul. Liściasta 12/15



W roku 1998 obchodziliśmy skromny 20 letni jubileusz debiutu. 20 lat. Więc nie darowałabym sobie przyjemności skreślenia choćby kilku słów przy tej okazji. Powołany do życia w 1978 roku powstał w Lublinie.

Pięć lat temu po reaktywacji ŁST, kiedy na nowo aklimatyzowaliśmy się w Łodzi






Teatr Piccolo, ul. Tuwima 34 (dawne kino Oko)



Powstał w 1992r. z inicjatywy doświadczonych aktorów (Anna i Włodzimierz Wdowiakowie) i muzyków (Jan Adamkiewicz, Krzysztof Jaszczak), pragnących realizować swe twórcze pasje poza teatrem instytucjonalnym.
To jedyny teatr prywatny dla dzieci w Polsce, mogący zaimponować takim stażem.






Teatr Pod Lupą , ul. Traugutta 18






Teatr Ziemi Łódzkiej ul. Kopernika 8



Teatr działający w Łodzi w latach 1953–1980 .

Powstał na początku lat pięćdziesiątych jako teatr objazdowy – pierwszy spektakl Damy i Huzary Aleksandra Fredry wystawił 2 maja 1953 w Bogusławicach pod Łodzią, a następnie prawie 300 razy w innych miejscowościach województwa łódzkiego.

Do współorganizatorów teatru należeli m.in. Sabina Nowicka, Juliusz Saloni i Kazimierz Dejmek.

W 1958 roku zespół przejął budynek w Łodzi przy ul. Kopernika 8 na salę prób.

Teatr zakończył działalność w 1980 roku gdzie swoją siedzibę miał teraz Teatr Studyjny.






Teatr Studyjny ul. Kopernika 8



Powstał w latach 80 ubiegłego wieku jako scena eksperymentalna pod nazwą Teatr Studyjny '83".

Szczyty popularności święcił w latach 90 zdobywając liczne nagrody i wyróżnienia.

Kilka lat temu przekazany PWSFTViT, by młodzi aktorzy mogli tam zdobywać szlify i niestety tylko z rzadka można tam obejrzeć jakiś spektakl.








Teatr Szwalnia, ul Jaracza 40






Teatr Wewnętrzna Emigacja, ul. Roosevelta 17






Teatr Zwierciadło, ul. Studzińskiego 73/9








Serwis ten oparty jest na systemie e107, który rozpowszechniany jest zgodnie z warunkami licencji GNU GPL.