Cmentarze
Cmentarze w dzielnicy Polesie


Cmentarze

Cmentarze


Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa coemeterium, o tym właśnie znaczeniu, które z kolei jest zlatynizowaną formą greckiego koimeterion - miejsce spoczynku. Na kształt i umiejscowienie cmentarza miała zawsze wpływ tradycja religijna, względy sanitarne, położenie geograficzne, skład lokalnej społeczności. Koncepcję cmentarza jako przestrzeni nienaruszalnej i świętej przejęło wczesne chrześcijaństwo z tradycji rzymskiej, dlatego pierwsze cmentarze chrześcijańskie wyodrębniły się z dawniejszych cmentarzy pogańskich. Kościół już w III w. oddał je pod opiekę biskupów i księży, tworząc system cmentarnej administracji. Cmentarze były już wówczas miejscami świętymi i chronionymi specjalnymi immunitetami. Obejmowało je także prawo azylu. Od X w. zaczyna się tendencja do lokalizowania cmentarzy w obrębie miast i w bliskości kościołów. Sobór rzymski z 1059 r. nadał im sankcję "pół świętych" rzucając klątwę na ludzi bezczeszczących je. Cmentarz w sensie prawno-administracyjnym jest wyraźnie wyodrębnionym, oznaczonym, zdeterminowanym terenem, przeznaczonym do grzebania zmarłych, a występujące na nich mogiły są w zwyczajowo przyjętej formie wizualnej. Tradycyjnie obowiązek grzebania zmarłych spoczywa na barkach rodziny zmarłego, a jeśli zmarły rodziny nie ma, to na władzach lokalnych.






Kompleks Cmentarza Stary



Stary Cmentarz powstał w Łodzi w latach 1855-1858. Budowę wielowyznaniowe nekropolii rozpoczęto w 1855 roku. W jej skład wchodziły trzy części: katolicka – 5 ha, ewangelicka – 3 ha i prawosławna – 0,7 ha. Łódź miała w tym czasie 25 tysięcy mieszkańców, liczba ta w 1875 roku podwoiła się by osiągnąć w 1883 roku -100 tysięcy. Pociągnęło to za sobą konieczność powiększenia nekropolii. Dzisiaj te części mają odpowiednio: 10,6 ha, 9,5 ha i 0,9 ha. Dalszy rozwój był już niemożliwy. Wokół pojawiły się zabudowania mieszkalne i przemysłowe. Wtedy zaczęto wyznaczać nowe cmentarze chrześcijańskie w innych rejonach miasta. Stary Cmentarz zajmuje jednak wyjątkową pozycję. Stał się miejscem pochówku wielkich przemysłowców, lekarzy, prawników, przedstawicieli starych łódzkich rodów, uczestników walk o niepodległość kraju i wielu ludzi zasłużonych dla rozwoju miasta, jego sztuki i oświaty. Ponad 200 grobowców zostało wpisanych do rejestru zabytków.


W skład Starego Cmentarza wchodzą:



Cmentarz Rzymskokatolicki p.w. św. Józefa

Łódź, ul. Ogrodowa 39



Stanowi część Starego Cmentarza w Łodzi. Został założony - tak jak dwie pozostałe części w 1855 roku. Najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1856 roku i kryje szczątki Wojciecha Gozdowskiego - jest to zarazem najstarszy grób całej trójwyznaniowej nekropolii. Uwagę przykuwają groby uczestników walk o Niepodległość Polski oraz wykonane z piaskowca nagrobki autorstwa Wacława Konopki a przede wszystkim okazała kaplica rodziny Heinzlów. Cmentarz zajmuje powierzchnię 11 hektarów.




Brama do części rzymsko-katolickiej Cmentarza Starego.

Płaskorzeźba na pomniku m. Noteckich wykonawca - Wacław Konopka



Cmentarz Ewangelicko-Augsburski

Łódź, ul. Ogrodowa 43



Cmentarz protestancki należał pierwotnie do parafii Św. Trójcy, a następnie do parafii św. Jana (część zachodnia) oraz do kościoła baptystów. Łódzcy luteranie stanowili zawsze najzamożniejszą część łodzian, wielu z nich zasłużyło sobie na miano pionierów łódzkiego przemysłu. Przybywali z różnych zakątków Saksonii, Czech, Śląska, Wielkopolski i Niemiec. Nie żałowali oni pieniędzy na podkreślenie swojego statusu społecznego. Ich mogiły zabudowane solidnymi grobowcami, wykonanymi często z najlepszych kamieni a ich twórcami byli najlepsi z zagranicznych pracowni.




Pomnik nad grobem Sophie Biedermann i rodziny Meyerów

Grób rodziny Ferdynanda Seeligera



Cmentarz Prawosławny

Łódź, ul. Ogrodowa



We wschodniej części cmentarza, przy murze oddzielającym ją od cmentarza katolickiego, utworzono wąski pas cmentarza prawosławnego parafii św. Aleksandra. Początkowo spełniał on rolę cmentarza wojskowego i policyjnego. Groby z tamtego okresu przypominają o wydarzeniach związanych z walką o niepodległość. Nowsze mogiły wskazują na to, że w nielicznej już dzisiaj społeczności prawosławnej możemy odnaleźć nazwiska bardzo zasłużone dla miasta.




Mauzoleum rodziny Gojżewskich

Grób rodziny Rychterów i Kolińskich






Rzymsko-Katolicki Cmentarz p.w. św. Antoniego „Mania”

Łódź, ul. Solec 11



Cmentarz rzymskokatolicki p.w. św. Antoniego. Mieści się w Łodzi przy ulicy Solec 11. Cmentarz znajduje się w dzielnicy Polesie, na małym osiedlu Mania, położonym w bezpośrednim sąsiedztwie Parku na Zdrowiu i jego naturalnego przedłużenia - tzw. Mani-lasu, będącego pozostałością puszczy, porastającej dawniej tereny dzisiejszej Łodzi.
Cmentarz powstał w 1915 roku, jako odpowiedź na pilne zapotrzebowanie mieszkańców Łodzi na cmentarz w tym rejonie miasta. Znajdujący się niedaleko Stary Cmentarz został ostatecznie zamknięty w 1888 roku, z powodu zapełnienia, po zaledwie trzydziestu latach funkcjonowania. Od tej pory jedyne czynne cmentarze znajdowały się z drugiej strony miasta na Dołach i Zarzewie. Niedługo później, w dwudziestoleciu międzywojennym powstały jeszcze inne znane łódzkie nekropolie: na Kurczakach, Retkini, św. Rocha na Radogoszczu i przy ul. Rzgowskiej.

Cmentarz ten z uwagi na położenie lekko na uboczu, z dala od zgiełku miasta, leśne otoczenie i dużą ilość starych drzew (pozostałość dawnego lasu) prezentuje się bardzo malowniczo. Znajdują się na nim groby żołnierzy z 1939 roku. Na cmentarzu zostało pochowanych też wielu sportowców i działaczy sportowych

„Mania” to dawne osiedle młyńskie. Nazwa od nazwiska właściciela młyna nad rzeką Łódką i rozciągnęła się na okoliczne tereny. W latach 80. XIX w. Ludwik Meyer przeniósł tu swoją fabrykę.








Rzymsko-Katolicki Cmentarz w Łodzi - Retkinia

Łódź, ul. Retkińska 127










Cmentarze w dzielnicy Polesie
Cmentarze w dzielnicy Bałuty
Cmentarze w dzielnicy Widzew
Cmentarze w dzielnicy Górna
Zapomniane cmentarze

Serwis ten oparty jest na systemie e107, który rozpowszechniany jest zgodnie z warunkami licencji GNU GPL.